Dus ik word wakker, stap mijn bed uit en ga met een wat slaperig, halfdood hoofd naar beneden. Het is nog wat vroeg, maar ik doe toch maar even de gordijnen open van de woonkamer. Gek genoeg zijn alle gordijnen in de straat al open, ook al meldt de klok mij dat het pas zeven uur \u2019s ochtends is. Alle gordijnen openen in de ochtend gloren, blijkbaar voor mijn buren een dagelijkse bezigheid waar zij in hun automatische piloot leven amper over hoeven na te denken. <\/p>\n\n\n\n
Ik pak rustig een ontbijtje en kijk naar het ochtendjournaal.\nIk weet nog niet wat de plannen zijn voor vandaag, maar het heeft gelukkig geen\nhaast. Terwijl ik de laatste happen van mijn \u2018\u2019cement ontbijt\u2019\u2019 om veel mensen\ndie mij dit zien eten te citeren naar binnen werk, denk ik aan het weer. Het\nzou een regenachtige dag worden, wat mij betreft een prachtige dag. Veel mensen\nzullen mij wel voor gek verklaren als ik dat zeg, maar het zal wel passen in\nhet rijtje van gedachtes die ik als een van de weinige niet-robots in deze\nbuurt heb. <\/p>\n\n\n\n
Ik loop naar de wasbak om de overgebleven stukken ontbijt\nuit de \u2018\u2019cementmolen\u2019\u2019 te poetsen. Ik blijf denken aan de regenachtige dag. Ik\nkijk even naar buiten en zie regendruppels op de ramen uit elkaar spatten. \u2018\u2019Wat\neen heerlijke dag\u2019\u2019, denk ik bij mezelf. <\/p>\n\n\n\n
Een regenachtige dag wordt vaak gezien als een dag van\nsomberheid en binnenblijven. Dat laatste gevoel heb ik ook, binnenblijven.\nMisschien wel een fijne bezigheid, helemaal als het regent. Heerlijk wat\nomklooien in huis en vooral genieten van de warmte binnenshuis. <\/p>\n\n\n\n
De regen doet mij denken aan vroeger, toen ik nog een kleine\njongen van zeven jaar was, bij wie het woord stress nog niet eens in zijn\nwoordenboek stond. Mijn leven bestond denk ik net als die van andere\nleeftijdsgenoten van toen uit hetzelfde: fantasie. Uren kon ik bouwen met lego.\nIk was niet weg te slaan uit mijn kleine speelplaats binnenshuis. Elk weekend\nwerd in mijn hoekje mijn wereld opgebouwd, totdat ik na een aantal uren van\nmijn medebewoners te horen kreeg dat ik toch weer even een looppad in de\nwoonkamer moest cre\u00ebren. Elke keer dat het regent, krijg ik weer een fijne\ninkijk in de momenten van een kleine koning die in zijn wereld kon doen wat hij\nwilde. <\/p>\n\n\n\n
Terwijl ik in mijn eigen wereldje zat, keek mijn vader wel\neens toe vanuit zijn stoel. Soms keek ik naar hem en ik wist dat hij hetzelfde\ndacht: \u2018\u2019regen, je bent welkom.\u2019\u2019 Dezelfde gedachte, die veel mensen nooit\nhebben begrepen. Wanneer we praten met de buren en we de gedachte laten vallen\ndat het wel weer eens tijd wordt dat het gaat regenen, worden we aangekeken\nalsof we een voorstel doen om de hele buurt af te breken. \u2018\u2019Ze begrijpen het\nniet en dat zullen ze ook nooit\u2019\u2019, denken we tegelijk. Grappig dat een normaal\nnatuurverschijnsel je op deze manier al met je vader kan verbinden. <\/p>\n\n\n\n
Het gevoel van de somberheid van buiten, ik heb dat\neigenlijk nooit begrepen. Ik hoor de stemmen van de mensen die het zogenaamd\nheel druk hebben alweer in mijn hoofd. \u2018\u2019Door de regen kan ik weer niet naar\nbuiten, ik moet nog zoveel doen.\u2019\u2019 Ik verlies al interesse als ik eraan denk. \u2018\u2019Als\nje het zo druk hebt, waarom zou het weer je dan tegenhouden?\u2019\u2019 denk ik niet te\nhard bij mezelf, voordat ik alweer een kleine revolutie start. Gelukkig krijg\nik nog dingen te zien wat mij toch weer dat goede gevoel van vroeger geeft. Ik kijk\nals een bijna onopvallende spion even door het raam naar buiten. Ik vang ”per\nongeluk\u2019\u2019 de gebeurtenissen in de huizen van de buren op. Ik zie hoe daar het\nhele gezelschap gezellig op de bank zitten. Er wordt koffie en thee geschonken\nen ik zie in de verte moeder al met de koektrommel aan komen lopen. Het hele\ngezin lacht, en ik voel de warmte. <\/p>\n\n\n\n
Ik geniet deze ochtend nog even van de lucht en de regen. Terwijl ik hierover nadenk, komt de rest van mijn thuisbasis ook naar beneden. Er wordt bijna dezelfde setting als die van de buren gecre\u00eberd. Ik kan met volle overtuiging zeggen: \u2018\u2019Ik ben gelukkig\u2019\u2019.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Auteur: Marco van der Wal<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dus ik word wakker, stap mijn bed uit en ga met een wat slaperig, halfdood hoofd naar beneden. Het is nog wat vroeg, maar ik doe toch maar even de gordijnen open van de woonkamer. Gek genoeg zijn alle gordijnen in de straat al open, ook al meldt de klok mij dat het pas zeven […]<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":463,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[47,48,46],"latitude":"","longitude":"","geo_address":"","geo_public":"public","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/268"}],"collection":[{"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=268"}],"version-history":[{"count":-4,"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/268\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/media\/463"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=268"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=268"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2019-2020\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=268"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}