Wees blij met wat je maakt, wees trots op wie je bent

Jij kent dit gevoel, je lichaam knijpt samen bij de gedachte van iets wat je ooit hebt gezegd of van iets wat je ooit hebt gedaan. Het gebeurt, en het gebeurt niet alleen jou. Het gebeurt ook mij.

Ik schrijf iets en durf het voor een week niet aan te raken. Verzamel ik dan toch de moet dat blaadje op te pakken en mijn kronkels te confronteren krijg ik dat gevoel. Mijn tanden klappen hard op elkaar, zat je vinger ertussen dan was je hem kwijt. Mijn spieren trekken. Samen, ik huig.

Wij als mensen zijn, denk ik, geneigd onszelf het slechtste aan te praten over onszelf en ons werk. Met deze methode ontwijken we de verontwaardiging die we misschien voelen wanneer we onaangename kritiek ontvangen. Deze opvattingen komen dan niet meer als een verrassing. We hebben het onszelf al lang verteld.

Zij die je werk lezen, zien, consumeren zijn jou echter niet. Dit is belangrijk omdat deze mensen jou werk nooit vanuit jouw ogen zullen zien. De wereld, ons leven, schriften en werken doen zich aan ons voor binnen de grenzen van onze verbeelding. En wij zijn allen anders.

“Jullie hoeven het niet goed te vinden.” Dit is wat ik tegen mezelf zeg. Ik weet niet eens wie “jullie” zijn. “Jullie,” begrijpen het gewoon niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Previous Story

Steenwieker Toorn

Next Story

Soevereine ergernis

Latest from Column

Soevereine ergernis

“Vroeger maakte ze de dingen toch veel beter hè?” Ja mevrouw vroeger waren dingen inderdaad fijner. Vooral tien minuten geleden toen jij en je

Steenwieker Toorn

Soms wanneer ik in de vroege ochtenden het huis uitga word ik begroet door de al te bekende ochtendgeur, zo een ochtendgeur die in

De kleurige mierenhoop

‘’Jezus, duw eens niet zo,” zegt een meisje met een roze pakje aan en glitters op haar hoofd. Samen met haar vriendinnen staat ze
Go toTop